Blikfestival

Ontdek je graag onbekende parels of herontdek je liever oude klassiekers? Met gloednieuwe, eigen vertalingen worden ze van onder het stof gehaald! Benieuwd om de iconische scènes uit Fargo van de gebroeders Coen op het theater te zien? Of een dromerige dansvoorstelling van op de eerste rij mee te maken? Dan is het zomerse Blikfestival26 zeker iets voor jou! Comp. Marius tovert een oude fabriekshal opnieuw om tot een creatieve hub met theater en dansplezier van de bovenste plank, waar de artiesten de gastheer zijn en de bezoeker hartelijk wordt ontvangen.

Tussen spel en publiek: de kracht van eenvoud

Wij zijn Waas Gramser en Kris Van Trier, twee bezielers en oprichters van Comp. Marius, een Antwerps toneelspelersgezelschap, gewend om op locatie te spelen.
En één van de mede-organisatoren van het jaarlijkse Blikfestival. 

Wat maakt de samenwerking tussen Compagnie Marius, Gravenhof en de Blikfabriek zo uniek?

De unieke locatie. De Blikfabriek heeft veel karakter en veel ruimtelijke mogelijkheden, zowel om het publiek te ontvangen als om een voorstelling te ensceneren. En inderdaad, de samenwerking met de Blikfabriek, met Joris Goorden, die heel betrokken is bij alles wat hier gebeurt, maakt het nog aangenamer.

Daarnaast hebben wij jarenlange ervaring in het artistieke van voorstellingen. We misten vooral nog ondersteuning op logistiek en communicatievlak. Daar deelt Gravenhof dan weer graag hun expertise.

Even over de voorstelling De Grote Oplichter. Vertrouwen is een belangrijk begrip in deze voorstelling. Wat is het verschil tussen vertrouwen vandaag en in de tijdsgeest van de voorstelling?

In principe zijn de beste teksten, teksten die universele onderwerpen behandelen. Vertrouwen is enerzijds zo’n universeel onderwerp en anderzijds ook iets dat weinig expliciet belicht wordt. Vaak gaat het over vriendschap of relaties, en indirect dus ook over vertrouwen, maar hier wordt het echt expliciet benoemd.

Het gaat over vertrouwen in de mens, en nog specifieker: tussen twee vreemden. De vertelstructuur is een soort estafette van personages, wat ook voor ons een bijzondere vorm is die we nog niet eerder behandelden.

John, John, John en Upperdog spelen meteen na elkaar op dezelfde avond. Wat is de connectie tussen de voorstellingen?

De duidelijke link is dat het allebei jong werk is. Het zijn twee groepen die naar Marius zijn gestapt met de vraag of ze een afstudeerproject binnen het gezelschap konden uitwerken tot een volwaardige (locatie)voorstelling.

Er zijn veel raakpunten waardoor we met hen in zee gaan en het ook als een Mariusvoorstelling presenteren: een heldere vertelstructuur, een expliciet gebruik van de ruimte, een directe relatie met het publiek en een sobere vormgeving. Het publiek zal ook begrijpen waarom dit onder de vlag van Compagnie Marius valt. Poëtisch, grappig en af en toe een beetje abstract.

Dan Liefde, Fargo en Informatie. Met welk gevoel gaat het publiek naar huis?

Wij denken dat het, omdat het een grote groep jonge makers is en een ruimtelijk dynamische voorstelling, sowieso een feelgoodgehalte heeft.

Er wordt heel mooi samengespeeld. Het is echt acteurs-ensemblewerk, een groot ensemble. En dat door jonge makers, dat doet deugd om te zien. Zonder technische middelen, heel direct spel, acteurs onder elkaar en met het publiek.

Wat is het belang van theater voor jullie vandaag de dag?

Wat ons betreft ligt het bestaansrecht van theater in die directheid: geen schermen, geen stemversterking. Dat zijn de contouren die wij ook meegeven aan makers.

Theater is voor mij ook een soort ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Het kan troost bieden. Schoonheid, poëzie en humor zijn daarbij heel belangrijk. Humor wordt soms onderschat, het moet vaak allemaal serieus zijn, terwijl het bij ons zelden zwaar is, maar toch inhoud heeft voor wie die wil zien.

Het feit dat wij gesubsidieerd zijn, zien wij niet alleen als een kans, maar ook als een verantwoordelijkheid. Tijd nemen, zorg dragen voor het materiaal en de ontmoeting met het publiek.

We proberen ook om een voorstelling niet klassiek af te sluiten. Niet gewoon applaus en weg. We zoeken manieren om het publiek te laten blijven: samen eten, iets drinken, zodat mensen blijven hangen en met elkaar en met ons in gesprek gaan.

Wat maakt het Blikfestival uniek?

Het zit soms in de toevalligheden. In De Grote Oplichter speelt bijvoorbeeld een kindje mee, Jeanne Mahieu, de dochter van Clara Cleymans. Haar vader brengt haar naar repetities — hij is gitarist.

Tijdens een lezing hoorde hij dat we muziek van Marc Ribot speelden, en hij had daar les van gehad. Dus zei hij: “Ik ben er toch altijd, zal ik niet gewoon wat spelen?” Zo hadden we plots een gitarist erbij. Dat soort dingen gebeurt hier.

Waarom moeten mensen naar het Blikfestival komen?

De industriële omgeving van de Blikfabriek spreekt tot de verbeelding. We laten de creativiteit vrij stromen.

Onze voorstellingen hebben een groot joie-de-vivregehalte. Dat zit in de energie en het plezier waarmee we doen wat we doen en dat voel je als publiek.